دوست داشتم یک ربات بودم…

دوست داشتم یک ربات بودم.
دوست داشتم هممون یک ربات بودیم.

یه رباتی که بهش دستور می‌دادن و اون انجام میداد.

یه رباتی که هیچ حس و احساساتی نداشت .

یه رباتی که صفر و یک ازش میخواستی و صفر و یک بهت تحویل می‌داد.

یه رباتی که کارشو می‌کرد و بقیه رو اذیت نمی‌کرد.

بقیه رو تحت فشار نمی‌زاشت.

حداقل چیزی از دوستی حالیش نبود و پشت دوستش رو خالی نمی‌کرد.

حداقل بویی از انسانیت نبرده بود و ادعای انسانیت و خوبی نداره و کسی ازش چنین انتظاری نداره.

یه ربات که بدون دغدغه و دردسر برای خودش بره و بیاد

و از اونجایی که رباته ، رابطه بین بقیه رو به هم نمی‌زنه ، بقیه رو آزار نمی‌ده ، بقیه رو تو فشار روحی نمی‌زاره، بقیه رو ….

 

 

دوست داشتم یک ربات بودم.

دوست داشتم هممون یک ربات بودیم.

 

 

 

پ.ن۱: وای بر ما انسان‌ها…

پ.ن۲: یکم باید تو رفتارامون تجدید نظر کنیم

همین

۲ comments

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *